Οι παλιες αγαπες πανε στην κολαση γιατι δεν δικαιωθηκαν ποτε.

Ξεκινησα να γραφω σε αυτο το blog το 2006 χωρις να εχω πληγωθει, χωρις να εχω ερωτευτει…

Οταν με ρωτουσαν το γιατι, ελεγα πως τα περισσοτερα συναισθηματα σου βγαινουν οταν δεν τα εχεις νιωσει καιρο ή δεν εχεις να τα μοιραστεις με κανενα. Και ειχα δικιο. Οταν γνωριζω καποιον που με καλυπτει, εστω και σε εναν βαθμο, η αναγκη μου να τα εκφρασω με γραπτο λογο ειναι ανυπαρκτη. Τα συναισθηματα μου βρισκουν αντικρισμα σε αυτον…

Τελευταιο post που ανοιξα την καρδια μου  ενα χρονο πριν… 7 μερες αφου γνωρισα την κοπελα που θα ερωτευομουν και θα ημουν μαζι για 1 χρονο ακομα. Αν με ρωτησεις τωρα, θα σου ελεγα πως ναι την θεωρω μεγαλο μου ερωτα.

Και εδω ειναι το σημειο που θελω να σταθω.

Βλεπεις, καταλαβα πως οσο ευκολο ειναι να ερωτευτουμε τοσο δυσκολο ειναι να γινει ο ερωτας αγαπη. Ειναι ευκολος ο ερωτας…λιγο η μοναξια, λιγο η ελπιδα να βρεις ενα στηριγμα στο αντιθετο φυλο, λιγο η αδρεναλινη του φλερτ κ το καρδιοχτυπι για το πρωτο φιλι, λιγο η αλλαγη που ερχεται στην ζωη σου. Ειναι ευκολες οι ομορφες στιγμες και περνανε γρηγορα…σαν το πρωτο φιλι. Σαν τα νευρα που ανοιγεις το στομα σου κ πληγωνεις τον αλλον.

Μετα τι; Τι μενει μετα; Δυο γνωστοι-αγνωστοι που «καποτε αγαπηθηκαν» ;

Οχι οχι.

Δυο γνωστοι-αγνωστοι που καποτε ερωτευτηκαν και χαθηκαν προς τον δρομο να αγαπηθουν.

Δεν κρινω…ειναι δυσκολος ο δρομος αυτος. Με την φορα του ερωτα νομιζεις πως θα μπορεσεις να ανεβεις την ανηφορα της αγαπης χωρις να χρειαστεις να κουραστεις κανοντας πεταλι.

Και εκει που κρινονται ολα ειναι οταν δεις πως η φορα του ερωτα δεν φτανει και πρεπει να το προσπαθησεις.

Πρεπει να βγεις απο την ανηφορα μπας και μαζεψεις δυναμεις για να παρεις παλι φορα και νομισεις  ξανα πως εισαι αητητος.

Δεν ειναι ετσι απλα.

Ο δρομος προς την αγαπη ειναι ανωμαλος και αυτοι που θα αντεξουν θα ξερουν πως αυτο που τους ενωσε και τους εφερε μεχρι εδω δεν ειναι η φορα του ερωτα αλλα το οτι δεν τα παρατησαν σε καμμια ανηφορα και ειναι εκει πλεον, στο τερμα, αγκαλια…

Δεν ειναι μονο το πεταλι ομως. Πρεπει να πεταξεις το βαρος που κουβαλας απο μικρο παιδι, απο τις προηγουμενες σχεσεις σου, απο την ζωη…πρεπει να πεταξεις μικροτητες, εγωισμους, κομπλεξ, φοβιες.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ.

Εδω απετυχα εγω.

Ειναι οντως αργα; Πως μπορεις να δειξεις σε εναν ανθρωπο πως εχεις μαθει τι ειναι αυτο που διωχνει τοσα χρονια τους αλλους απο διπλα σου;
Πως μπορεις να του δειξεις οτι εμαθες χανοντας οτι πιο πολυτιμο ειχες;

Κατανοωντας την απουσια σου καταλαβα τι ειναι αυτο που μου δινει δυναμη. Και αυτην την δυναμη που μου εδωσες τοσο καιρο, την χρησιμοποιω προσπαθωντας να γινω ξανα αυτος που ερωτευτικες, να σε ξανακανω να ερωτευτεις αυτο που τοτε ειδες σε μενα και αυτο που θα μπορουσα να γινω και να σου ξαναδωσω την ασφαλεια πως μπορεις να γινεις και εσυ η ιδια αυτο που ηθελες να γινεις ΜΑΖΙ με μενα.

~ από Tank στο Ιουνίου 1, 2010.

5 Σχόλια to “Οι παλιες αγαπες πανε στην κολαση γιατι δεν δικαιωθηκαν ποτε.”

  1. Ωραία φώτο.

  2. Καλώς σε βρήκα! Μου άρεσε πολύ το blog σου και ιδιαίτερα αυτή σου η ανάρτηση και την έκανα share στο facebook για να την διαβάσουν πολύ περισσότεροι. Να είσαι καλά!

  3. Λυπαμαι, πραγματικα λυπαμαι που αργησα σχεδον 2,5 χρονια να διαβασω αυτο το post! Ισως πολλα να ειχαν αλλαξει και για μενα αν το ειχα διαβασει νωριτερα. Τελικα δεν ξερω αν τα καταφερες, αν και νομιζω πως αν μια φορα ραγισει το γυαλι οπως λενε δεν ξανακολλαει. Μερικες φορες δεν μπορεις να διξεις σε καποιον/α οτι εχεις αλλαξει γιατι απλα ειναι αργα…😦 Ελπιζω να τα καταφερες!

    • Όχι δεν τα κατάφερα. Απέτυχα. Μου δόθηκε η ευκαιρία αλλά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ή τουλάχιστον δεν αλλάζουν εύκολα. 2.5 χρόνια πριν ήξερα τι έπρεπε να κάνω για να αποδείξω πως οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν νόημα.

      2.5 χρόνια μετά το σχόλιο «ωραία φώτο» της 1ης Ιουνίου μένει για να μου θυμίζει πως ο εγωισμός δηλητηριάζει την οποιαδήποτε λογική σκέψη και φυσικά το ότι ήμουν υπεύθυνος που δεν δικαιώθηκε τίποτα παρά το «δεν άξιζε δεύτερη ευκαιρία».

      Κρίμα να χάνεις άνθρωπο που αγαπάς λόγο ανασφαλειων. Κάποια στιγμή τις ανασφαλειες τις ξεπερνάς, τους ανθρώπους που έχασες τους θυμάσαι για πάντα.

  4. Ναι! τους θυμασαι για παντα… ευχομαι γι ακαλο σκοπο δηλαδη μονο για να θυμαται κανεις τα λαθη του και οχι για να ποναει
    Τουλαχιστον εσενα σου δωθηκε μια ευκαιρια. Εμενα μου δωθηκε μιση! Ισως τελικα ειναι καλυτερα να μην δινονται δευτερες ευκαιριες! Ξεκινας με αναπτερομενο ηθικο και λες μεσα σου » μπορω, θα δειξω τι νιωθω» και τελικα τρως τα μουτρα σου προς μεγαλη ευχαριστηση του ΕΓΩ του αλλου.
    Δεν αλλαζουν οι ανθρωποι. Εμεις αλλαζουμε τροπο που τους βλεπουμε. δυστυχως!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: