Πάλι

•Μαρτίου 21, 2011 • 3 σχόλια

της Μαλβίνας Κάραλη

Χάραμα στο κρεβάτι – πρώτο τσιγάρο της μέρας. Δολιχοκέφαλος αρκούδος στα παπλώματα. Τυπικός καλοπροαίρετος, τις νύχτες γίνεται βιολί. Αφού το κεφάλι του ανάμεσα στον ώμο μου και το μάγουλο, άρα βιολί. Παίζω πάλι. (Για πόσο.) Πρωινό του Σαββάτου με τους Αιγύπτιους και τους Πακιστανούς της Σοφοκλέους. Περπατάω στην κάτω πόλη με τον Σ., τον Α., την Α. Ιρακινοί φίλοι υποδέχονται τους νεοφερμένους με χαμόγελα. Κερνάνε νεράκι εμφιαλωμένο. Καφέ με κάρδαμο. Η Γάντα, η νεαρή Αιγύπτια φίλη μου, με βάζει για δέκατη φορά να της ξαναγράψω το τηλέφωνό μου. Αγοράζω κασέτες και αιγυπτιακή λεμονίτα. «Αγκάπη μου, λατρεύεις Αίγκυπτο, έτσι δεν είναι;» Ανατολή. Μέση οδός δεν υπάρχει. Ή λατρεύεις ή απεχθάνεσαι. Η Α. χώνεται στους Κινέζους και αγοράζει φόρεμα με το μοναδικό της χαρτονόμισμα. «Λεφτά για μεσημεριανό φαγητό ή φουστάνι;» ρωτάει. Φουστάνι, φυσικά. Έκπαγλο λουσάτο κουρέλι. «Σίγουρα Σότρις, αγάπη μου», θα της λένε τα βράδια στο Ζάζα’ς, τα ψώνια με τα κραυγαλέα, τα υπερτιμημένα κουρέλια τους.

Επιστρέφω απόγευμα στο κρεβάτι, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο του Χανίφ Κιουρέισι. Μεσάνυχτα όλη μέρα. Εξ αφορμής μιας πρότασης στο οπισθόφυλλο το πήρα. «Είμαστε αλάθητοι», λέει, «στην επιλογή του εραστή μας, ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο. Υπάρχει ένα ένστικτο, μαγνήτης ή αερικό, που γυρεύει το αταίριαστο». Εσύ, πάλι, λες πως με κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι. Πως οι άνθρωποι με αντίστοιχες απόψεις είναι για σφαλιάρες. Θυμώνω. Καλά κάνω και θυμώνω. Δίκιο έχεις. Εδώ και χρόνια πια το ξέρω. Με την άρρωστη κεκτημένη του Μπατάιγ πόσο θα πας; Μια δυο φορές στη ζωή σου. Εγώ τις πήγα, τέλειωσα. Όξω απ΄ την παράγκα οι αταίριαστοι. να τους αγαπάμε. Να τους θυμόμαστε με τρυφερότητα. Τους χρησιμοποιήσαμε. Το πληρώσαμε, πρώτοι εμείς. Γιατί ο λάθος άλλος στην ουσία δεν φταίει. Δεν σου κρύφτηκε. Εκεί που εσύ αναγνώρισες το αταίριαστο, αυτός κατά πάσα πιθανότητα είδε το ταιριαστό. Και δεν φταίει αυτός. Του το έπαιξες καλά. Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει – αυτός φταίει. Το βλέπεις, βλάκα μου, το λάθος. Και το αποσιωπάς. Γιατί το έχεις ανάγκη. Και το αξιώνεις μόνο σε μια περίπτωση το λάθος πρόσωπο: για να το απαξιώσεις σύντομα. Για να μη δεσμευτείς. Για να μείνεις μόνος. Για να νιώσεις ανώτερος από τον εσφαλμένο. Γιατί από το λάθος πρόσωπο έχεις πάντα τη δυνατότητα να το σκάσεις με όσο το δυνατόν λιγότερη οδύνη. Με απώλειες μηδαμινές. Επιλέγω «ανάξιο εραστή» σημαίνει επίσης: αναβάλλω τον έρωτα, αλλά συγχρόνως δεν κλείνω την πόρτα στην ελπίδα θα φύγει ο πρόσκαιρος και λίγος, και κάποια μέρα θα έρθει ο ανάξιος. Αλλά όχι ακόμα. Δεν είναι η ώρα μου. Τώρα φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να πάρει μορφή αμετάκλητου. Την ισόβια συνύπαρξη, ιδίως.

«Επιλέγεις λάθος άνθρωπο, δηλαδή, για να το σκάσεις πιο εύκολα; Και τότε πώς εξηγείται το γεγονός πως καμιά φορά κολλάς στο λάθος πρόσωπο εκατό χρόνια;», ρωτάει η μεταμεσονύκτια φίλη. «Κατά τη γνώμη μου, μείνεις, φύγεις, το ίδιο κάνει», λέω. «Πάλι κολλάς, για να γλιτώσεις από μια ουσιαστική δέσμευση. Η λάθος επιλογή σού διασφαλίζει κατά κανόνα ανεξαρτησία. Σε ασφαλίζει από τον πόνο τού να βρεθείς ακάλυπτος, εκτεθειμένος μπροστά στον όμοιό σου. Γιατί, αν με τον όμοιό σου τύχει στραβή, τότε δεν γιατρεύεσαι. Πένθος αμετάκλητο μετά». Νύχτα, δυόμισι χρόνια πριν. Τρέχαμε με ένα φίλο στο Μούλτι Κούλτι – στο δρόμο απορούσε: «Μα πώς έγινε και πήγα και ερωτεύτηκα αυτό το πράγμα; Η προηγούμενη αγάπη μου διάβαζε στίχους της Σύλβια Πλαθ. Ίδια τραγούδια, ίδια κουλτούρα. Ήθελα να θέλω. Και όμως, δεν με μάγευε παρά μόνο το ασπόνδυλο. Το ριζικά ακαλλιέργητο πλάσμα. Λες πως θα μου περάσει; Αηδιάζω με τον εαυτό μου έτσι που έμπλεξα. Άλλωστε, ξέρεις πως αυτά τα παθιασμένα τα κοροϊδεύω».

Όχι, χαρά μου, δεν θα σου περάσει, σκεφτόμουν. Απλώς εκεί που κόβεσαι πως δεν θα μπορείς χωρίς την άξεστη αγάπη σου, πολύ σύντομα θα βρεις αφορμή και θα φύγεις. Και θα πεις πως δεν πήγαινε άλλο. Που πάντα πάει, άμα θες. Μετά, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πάθος της συντήρησης, θα μοιάσεις τότε ακόμα περισσότερο στους ήρωες που σιχαίνεσαι. Σε κάθε συνάντησή σου με ίσο σου άνθρωπο θα βάζεις μπροστά σαν πανοπλία το άξεστο πλάσμα. Ο λίγος ίσκιος σου θα σε θωρακίζει από την οδυνηρή συνάφεια με τον παρεμφερή σου. Κανονικά πρέπει να χρωστάς ευγνωμοσύνη γι΄ αυτό στην άξεστη αγάπη σου. «Σε ευχαριστώ, ακαλλιέργητο πλάσμα, που η επινοημένη μου εμμονή για σένα με προστάτεψε. Δεν πήγα να καώ με την καλή περίπτωση. Να χάσω την ανεξαρτησία μου. Τη μαγκιά μου. Να γίνω κουρέλι». Αν δεν υπήρχε το φάντασμα του άξεστου ανθρώπου, θα αναγκαζόσουν κάποια στιγμή να ζήσεις κι εσύ με έναν όμοιό σου το οδυνηρό πράγμα που λέγεται ζευγάρι, θα αναγκαζόσουν να είσαι τρυφερός, να αγαπήσεις στ΄ αλήθεια.

Έκλεισα το βιβλίο του Κιουρέισι – δεν είχα και πολύ κέφι για διάβασμα. Την ώρα που ντυνόμουν για να βγω, θυμήθηκα τον Κ. Άνθρωπος της νύχτας. Παρουσιαστικό τρομαχτικό. Ένας Βίκινγκ με μυαλό πεντάχρονου. Με συμπαθούσε. «Όταν ήμουν νέος», μου εξομολογήθηκε μια νύχτα, «σαν να με μούντζωσε ο Θεός και πήγα κι ερωτεύτηκα. ‘Ηταν μια καριόλα, δεν βάζει με το νου σου. Παίρνω το αεροπλάνο και ανεβαίνω Θεσσαλονίκη να τη δω. Τρελαμένος, θέλω να της πω πόσο ερωτευμένος είμαι, θέλω να πεθάνω μαζί της. Κατεβαίνω παράλυτος. Χέρια, πόδια, δεν μπορώ να τα μανουβράρω. Τη βλέπω να με περιμένει στο αεροδρόμιο. Την κοιτάζω. Και ύστερα την πλακώνω στο ξύλο. Ξύλο πολύ, δεν βάζεις με το νου σου. Την τσάκισα. Πήρα το επόμενο αεροπλάνο και γύρισα. Αυτή ποτέ δεν κατάλαβε γιατί. Ακόμα την αγαπάω την πουτάνα. Ξύλο πολύ, δεν βάζεις με το νου σου…»

Μεθεόρτια γενεθλίων στο γαλλικό. Αγάπη πολλή, δεν βάζεις με το νου σου. Σε τσάκισα.

Μαλβίνα Κάραλη : Σαββατογεννημένη, εκδόσεις 01Κείμενα, 2005, σελίδες 153-157

(πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής, 2001)

Δυο μέρες μόνο

•Ιουνίου 10, 2010 • Γράψτε ένα σχόλιο

Δυο μέρες μόνο
Να σε κρατάω αγκαλιά
Δυο μέρες μόνο
Να σ’ έχω δίπλα μου ξανά
Για λίγο μόνο.

Δυο μέρες μόνο
Σ’ ένα ταξίδι-αστραπή
Να ξεδιπλώνω
Να παίρνει ανάσα η ζωή
Για λίγο μόνο.

Για τόσο μόνο
Φως να γεμίζουν οι στιγμές
Να λάμπουν μες στο χρόνο
Όλο το σώμα μου να ζει
Για σένα μόνο
Δυο μέρες μόνο.

Δυο μέρες μόνο
Να συνηθίζει το κορμί
Και εγώ να λιώνω
Έπειτα μόνο τη φωνή σου
Ν’ ανταμώνω.

Δυο μέρες μόνο
Όσο μια βόλτα διαρκεί
Για τόσο μόνο
Όλη η ζωή μου
Αυτή η στιγμή
Δυο μέρες μόνο.

Οι παλιες αγαπες πανε στην κολαση γιατι δεν δικαιωθηκαν ποτε.

•Ιουνίου 1, 2010 • 5 σχόλια

Ξεκινησα να γραφω σε αυτο το blog το 2006 χωρις να εχω πληγωθει, χωρις να εχω ερωτευτει…

Οταν με ρωτουσαν το γιατι, ελεγα πως τα περισσοτερα συναισθηματα σου βγαινουν οταν δεν τα εχεις νιωσει καιρο ή δεν εχεις να τα μοιραστεις με κανενα. Και ειχα δικιο. Οταν γνωριζω καποιον που με καλυπτει, εστω και σε εναν βαθμο, η αναγκη μου να τα εκφρασω με γραπτο λογο ειναι ανυπαρκτη. Τα συναισθηματα μου βρισκουν αντικρισμα σε αυτον…

Τελευταιο post που ανοιξα την καρδια μου  ενα χρονο πριν… 7 μερες αφου γνωρισα την κοπελα που θα ερωτευομουν και θα ημουν μαζι για 1 χρονο ακομα. Αν με ρωτησεις τωρα, θα σου ελεγα πως ναι την θεωρω μεγαλο μου ερωτα.

Και εδω ειναι το σημειο που θελω να σταθω.

Βλεπεις, καταλαβα πως οσο ευκολο ειναι να ερωτευτουμε τοσο δυσκολο ειναι να γινει ο ερωτας αγαπη. Ειναι ευκολος ο ερωτας…λιγο η μοναξια, λιγο η ελπιδα να βρεις ενα στηριγμα στο αντιθετο φυλο, λιγο η αδρεναλινη του φλερτ κ το καρδιοχτυπι για το πρωτο φιλι, λιγο η αλλαγη που ερχεται στην ζωη σου. Ειναι ευκολες οι ομορφες στιγμες και περνανε γρηγορα…σαν το πρωτο φιλι. Σαν τα νευρα που ανοιγεις το στομα σου κ πληγωνεις τον αλλον.

Μετα τι; Τι μενει μετα; Δυο γνωστοι-αγνωστοι που “καποτε αγαπηθηκαν” ;

Οχι οχι.

Δυο γνωστοι-αγνωστοι που καποτε ερωτευτηκαν και χαθηκαν προς τον δρομο να αγαπηθουν.

Δεν κρινω…ειναι δυσκολος ο δρομος αυτος. Με την φορα του ερωτα νομιζεις πως θα μπορεσεις να ανεβεις την ανηφορα της αγαπης χωρις να χρειαστεις να κουραστεις κανοντας πεταλι.

Και εκει που κρινονται ολα ειναι οταν δεις πως η φορα του ερωτα δεν φτανει και πρεπει να το προσπαθησεις.

Πρεπει να βγεις απο την ανηφορα μπας και μαζεψεις δυναμεις για να παρεις παλι φορα και νομισεις  ξανα πως εισαι αητητος.

Δεν ειναι ετσι απλα.

Ο δρομος προς την αγαπη ειναι ανωμαλος και αυτοι που θα αντεξουν θα ξερουν πως αυτο που τους ενωσε και τους εφερε μεχρι εδω δεν ειναι η φορα του ερωτα αλλα το οτι δεν τα παρατησαν σε καμμια ανηφορα και ειναι εκει πλεον, στο τερμα, αγκαλια…

Δεν ειναι μονο το πεταλι ομως. Πρεπει να πεταξεις το βαρος που κουβαλας απο μικρο παιδι, απο τις προηγουμενες σχεσεις σου, απο την ζωη…πρεπει να πεταξεις μικροτητες, εγωισμους, κομπλεξ, φοβιες.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΟΥ.

Εδω απετυχα εγω.

Ειναι οντως αργα; Πως μπορεις να δειξεις σε εναν ανθρωπο πως εχεις μαθει τι ειναι αυτο που διωχνει τοσα χρονια τους αλλους απο διπλα σου;
Πως μπορεις να του δειξεις οτι εμαθες χανοντας οτι πιο πολυτιμο ειχες;

Κατανοωντας την απουσια σου καταλαβα τι ειναι αυτο που μου δινει δυναμη. Και αυτην την δυναμη που μου εδωσες τοσο καιρο, την χρησιμοποιω προσπαθωντας να γινω ξανα αυτος που ερωτευτικες, να σε ξανακανω να ερωτευτεις αυτο που τοτε ειδες σε μενα και αυτο που θα μπορουσα να γινω και να σου ξαναδωσω την ασφαλεια πως μπορεις να γινεις και εσυ η ιδια αυτο που ηθελες να γινεις ΜΑΖΙ με μενα.

Ποσο θα’θελα

•Μαΐου 24, 2010 • Γράψτε ένα σχόλιο

η φράση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Το μόνο που μπορώ να ξεχωρίσω μέσα μου, ο πόνος, έχει καλύψει τον λόγο.

Ανόητες συζητήσεις

- τι χρειάζομαι τον νέο δρόμο αφού δε θα σε συναντήσω, δεν οδηγεί σε σένα – δεν οδηγούν πουθενά, κοντά σου.

Λες κι ανεβαίνω μια απόκρυμνη πλαγιά, στο τέλος ο Αύγουστος που έρχεται, κι είναι τέτοια η δύναμη που με σπρώχνει προς τα πάνω, σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά της, δεν μπορώ να σταματήσω στη κορυφή που δεν ήθελα ν ανέβω, θα θαυμάσω για μια στιγμή τη θέα, κι ύστερα θα συρθώ στο γκρεμό, έχοντας λίγες στιγμές, μόνο και μόνο για ν αναπολήσω τη στιγμή που δε διάλεξα εγώ.

Ο πόνος διακόπτει τις μηχανικές σκέψεις μου και ανακατεύεται με τη κούραση φτιάνοντας ένα εκρηκτικά άτονο σκούρο κοκταίηλ. Έχω σταματήσει να νοιώθω τα πόδια μου και το χέρι μου κινείται σα νευρόσπαστο πια, χωρίς συναίσθημα. Οι πνεύμονές μου γεμίζουν κάρβουνο χωρίς όμως τις αναλγητικές ιδιότητες της νικοτίνης κι η καρδιά μου δεν ακούει τις σκέψεις μου.

Δε πρόκειται να΄ρθεις. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε από καιρό αλλά απόψε έχει έρθει η ώρα να το παραδεχτούμε
.

Αυτό που μας χαρακτηρίζει περισσότερο απ όλα, περισσότερο από αυτό που είμαστε, είναι η κοινωνία που ζούμε, οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε, η οικογένειά μας, οι φίλοι μας. Κι όταν εσύ, μέσα στη ψυχή μου, απέχεις τόσο πολύ από όλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να σε προσεγγίσω. Στα πάρτυ που πηγαίνεις σπάνια, εγώ δεν είμαι καλεσμένος ποτέ, κι αν θα μαι δε θα μπορέσω να δω πίσω από τις γρίλιες, κι αν δω, απλά η απόστασή μας θα μεγαλώσει από το πρώτο ατυχές ευφυολόγημα ή πιο γρήγορα ακόμα, από το παγωμένο πρόσωπο και το αδύναμο κορμί μου.

Δε πρόκειται να σε βρω όσο κι αν ψάχνω. Κι αν μέσα σου νοιώθεις που και που ένα μικρό τσίμπημα – μια ιδέα αμφιβολίας για τη ζωή σου και την επιλογη σου -το περιβάλλον σου, η ανατροφή σου, δεν επιτρέπουν να πετάξεις κανένα σημάδι για να βρώ το δρόμο σου, όσο κι αν τρέχω ανάμεσα στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα.

Δε μπόρεσα να σε βρω. Κι αν είχα κάτι ξεχωριστό, μια σταλιά πέρα το συνηθισμένο, το χρησιμοποίησα ατυχώς για να κατανοήσω την απουσία σου.

Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα

•Μαΐου 18, 2010 • Γράψτε ένα σχόλιο

Είναι ακριβός ο αέρας που φτύνεις
ακριβό το ποτό και το πίνεις
τρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι
είναι ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι
είναι ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Λύσσα ο έρωτας, χάδι ο έρωτας
κόκκινα μάτια μου μη με ρωτάς

στα δεκαεφτά σου πηδάς το καλάμι
στα δεκαεννιά σου κανείς δε σε πιάνει
τρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με το πόνο
σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις που πας.

Ενήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο
τα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο
γλυκά νανουρίζεις στο ρήγμα π’ ανοίγει
ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει
συμόλαιο στο πάθος που λήγει.

Θηλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας
χαμένα μάτια μου μη με ρωτάς

τρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με το πόνο
φοβάσαι και ξέρεις που πας.

Όλοι οι καριόληδες μια εταιρεία
σάπια ηλικία έχει αδυναμία
γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος
στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος
σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι
τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι.

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς

τρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με το πόνο
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα
έχει γούστο και φλόγα, είναι κάτι σαν ρόδα
σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει.

Καληνύχτα,
άλλη μια μέρα χαλάλι
πέφτει δίπλα
στο γυρτό σου κεφάλι
τα μάτια σου βαριά
περιμένουν τ’όνειρό σου
τάχαμου,τάχαμου
το δρόμο για το λυτρωμό σου
ξεφορτώσου
ο,τι νομίζεις κακό
όσο κοιμάσαι η ρουτίνα
παύει να ‘ναι ριζικό
κι οι φόβοι σου
εκεί δείχνουν μονιασμένοι
με τη λαχτάρα σου,τη στοιχειωμένη
σφίξε καλά το φως
το φυλαχτό σου
είναι περίσσεμα
απ’το πιο καλό ονειρό σου
είναι το ξέπλυμα
εκείνου απ’τις τύψεις
είναι ο,τι έχασες
κι ο,τι θα κρύψεις

Καληνύχτα μαλάκα……….η ζωή έχει πλάκα
Καληνύχτα μαλάκα………..η ζωή έχει πλάκα

Καληνύχτα μαλάκα…..
ενός φίλου η ατάκα
μιας και ξέμεινα απόψε
του την έκανα τράκα
Η ζωή έχει πλάκα……
έτσι είναι Σωκράτη
σε τρώει όλη τη μέρα
τη νύχτα θέλει κρεβάτι
σε γεννάει,σε γερνάει
σου χαρίζει στιγμές
σε ξεχνάει,σε ξερνάει
σε γεμίζει ρωγμές
Γέλα ρε ,δεν βαριέσαι
όλα είναι συνήθειο
μην δακρύσεις,γιατί…
θα σε πάρουν για ηλίθιο
Καληνύχτα μαλάκα…..
μοναχά να θυμάσαι
αύριο πρωί
το ίδιο μαλάκας πως θα ‘σαι

καληνύχτα μαλάκα….η ζωή έχει πλάκα
καληνύχτα μαλάκα…..η ζωή έχει πλάκα

Δινει φτερα ο ερωτας…

•Σεπτεμβρίου 11, 2009 • 1 σχόλιο

Prot

Η ζωη ειναι μικρη και δινεται με παθος
σε  κεινους που την αγαπουν και ας κανουν ολα λαθος.
Ειναι στιγμες ανειπωτες που ψαχνεις μια πορεια
και αν την αφησεις να χαθει μενεις στην θεωρια.

Σ’αγαπησα σαν τη ζωη και ολα τα πρεπει και τα μη
αυτα που λεει η λογικη, μαζι σου τα ανατρεπω
Δινει φτερα ο ερωτας, καημους και τρελα να διαβεις
μα και αρμονια, νοημα, συνυπαρξη ζωης

Νυχτωσε αγαπη μου ειναι χθες

•Ιουνίου 27, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο

ΒΒΒ

“….”

…Η μυθολογια δεν αφησε κανεναν Αδωνη να γερασει. Τον φονευε καθε χειμωνα. τον μοιρολογουσε και τον ανασταινε, πανηγυριζοντας, αμεταλλαγο, με την ανοιξη, για την αλλη ακορεστη κι ανανεωμενη, με διαφορετικα κολπα αυτη, την Αφροδιτη. Θεα του ερωτα; Λαθος. Η ελευθερια!
Το ιδιο απολιθωσε και την ομορφια του Ναρκισσου σ’ενα μεθυστικο λουλουδι….Η νιοτη ειναι τοσο φευγαλεα οσο κι ο θεος. Υπαρχουν?

“……….”

“Γιατι εισαι ολομοναχος, ακριβε μου. Απλα δεν το ξερεις.”
“Δεν το ηξερα πριν σε συναντησω”.
“Οσο πιο πολυ αγαπουμε τοσο βαθυτερα νιωθουμε το ακατορθωτο της ενωσης”.
“Μα γιατι;”  την ρωτησε με αγωνια.
“Το λιβαδι της μοναξιας μας, Βασιλη, ειναι απεραντο. Κι ο,τι αγαπουμε μικραινει κατοικωντας το, εκμηδενιζεται. Ειναι δικο μας το ονειρο αλλα το ρουφα η επιθυμια μας και το αφανιζει”.
“Και συ που το καταλαβες; Αφου εγω δεν μπορω να σου πω τιποτα, που το ξερεις;”.
“Μου το εμαθε η ομορφια που τη χαιρομαι, αλλα με προσπερναει, οπως και ο χρονος. Δεν εχουμε τιποτα δικο μας”.
“Μα εγω θελω να σ’ εχω”, τραυλισε και σφιχτικε στην αγκαλια της, ” δεν θα σ’ αφησω να προσπερασεις…θελω, θελω να σ’ εχω”.
“Να μ’ εχεις τι, γιε μου, τρισγιε μου!”
“Θαλασσα για να σε διασχιζω!”
“Και θα γελαμε ολοι με το Νοεμβρη που πιστεψε πως ειναι ανοιξη…”
“Σκεφτηκες ποτε Ισαβελλα την αδικια που γινεται στο Νοεμβρη; Με καταδικαζεις να μη συναντηθω ποτε με την ανοιξη, οπως κι αυτος”.
“Εσυ εισαι ο Νοεμβρης;”
“Φυσικα! Αυτο δεν μου’ γραψες; Μα τι φταιω εγω αν προσπερασα την ανοιξη περιμενοντας σε…”
Τωρα, Ισαβελλα, δεν κλαινε, δεν ουρλιαζουν ελεος, δεν κλαινε ουτε ζητουν βοηθεια, χαμογελουν, χαμογελουν, Ισαβελλα. Αυριο εχουμε πρεμιερα.

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.